Nornik polny występuje w całym kraju. Zamieszkuje pola i suchsze łąki. Najliczniej pojawia się na glebach piaszczysto-gliniastych. Osiedla się w zasiewach roślin wieloletnich, skąd przenosi się na plantacje zbóż i rzepaku oraz do ogrodów.

Nornik polny ma krępą budowę ciała, krótką głowę i tępo zakończony pysk. Brzeg ucha jest słabo owłosiony, nieco zasłonięty przez włosy. Ogon jest równomiernie owłosiony, prawie jednobarwny. Na stopie znajduje się 6 opuszek. Ubarwienie grzbietu jest żółtawoszare, a boków, brzucha i stóp - jasnoszare. Długość głowy i tułowia wynosi 9-11 cm ogona 2,5-3,5 cm. Długość głowy i tułowia mierzy się od końca pyszczka do nasady ogona. Długość ogona mierzy się od nasady ogona do jego końca, nie biorąc pod uwagę włosów. Długość stopy kończyny tylnej mierzy się od pięty do końca najdłuższego palca, bez pazurków.

Nornik polny rośnie w ciągu całego życia. Hodowany w niewoli osiąga masę ciała ponad 50g. Wiosną spotkać można osobniki nie przekraczające 40 g.

Nornik polny jest bardzo płodny. Ciąża samicy trwa 18-20 dni i rodzi ona 5-6 młodych. W sprzyjających warunkach może rodzić co miesiąc 8-12 młodych, które są w stanie rozpocząć samodzielne życie już w wieku 12-15 dni. Przypuszcza się, że w warunkach polowych samica może rodzić maksymalnie dziesięć razy. Około 1/3 samic urodzonych latem może się rozmnażać już we wrześniu i październiku. W zimie norniki polne mogą rozmnażać się w stogach lub pod osłoną śniegu na użytkach zielonych. W miocie rodzi się prawie jednakowa ilość samic i samców.

Norniki żyją 2-4,5 miesiąca, rzadko jeden rok. O długości życia nornika polnego decydują warunki siedliska.

Nory buduje w miejscach nasłonecznionych i jednocześnie odpowiednio wilgotnych, z dużą ilością soczystych roślin. Nora składa się z wyłożonego sianem gniazda (średnica 10-20 cm), spichrza i korytarzy podziemnych (średnica 3-5 cm). Wyloty nor połączone są ze sobą na powierzchni ziemi wyraźnie widocznymi, wydeptanymi ścieżkami. Wokół otworów wylotowych rośliny są powygryzane, wskutek czego powstają "łysiny". W miejscach nie osłoniętych przez rośliny nornik polny buduje proste, ślepo zakończone kryjówki lub pasaże, do których może się chować i zjadać wciągane rośliny.

Nornik polny nie zapada w sen zimowy, toteż buduje pod pokrywą śnieżną tunele z ziemi i trawy. Często przenosi również gniazda na powierzchnię ziemi. Na wiosnę, gdy śnieg stopnieje, można zobaczyć resztki zimowej nory. Latem nory są rozleglejsze, a liczba otworów zwiększa się wielokrotnie. Późną jesienią, gdy zmniejsza się liczebność populacji, pozostałe przy życiu norniki polne zamieszkują jedynie część dawnej nory, zatykając ziemią niepotrzebne przejścia i zmniejszając liczbę otworów wlotowych. Jednak zawsze, i to niezależnie od pory roku, część otworów wlotowych zamieszkałej nory jest stale otwarta.

Zasiedlenie terenu przez norniki polne rozpoczyna się od założenia nor przez pojedyncze osobniki. Ich potomstwo zakłada w sąsiedztwie własne nory, tworząc kolonie. Przy dużym zagęszczeniu zwierząt w jednej norze może mieszkać kilka samic. Samce są okresowo związane z gniazdami samic. Potomstwem, własnym czy cudzym, opiekują się w równej mierze samice, jak i samce, które znoszą porzucone młode do gniazd. W takiej sytuacji padnięcie matki nie grozi zagładą potomstwu.

Liczba norników na danej powierzchni jest różna (np. w przydomowym ogródku o powierzchni 100 m² złowiono około 30 osobników) i zmienia się zarówno w ciągu roku, jak i w okresach wieloletnich. Największa liczebność norników zamieszkujących dany teren może być sto razy większa od najmniejszej.

Dla ogrodnika ważna jest znajomość zasięgu poruszania się zwierzęcia. Okazuje się, że nornik polny porusza się w promieniu nie przekraczającym 15 m od nory, prowadząc raczej osiadły tryb życia. Żer rozpoczyna od roślin rosnących tuż przy otworze wylotowym nory i dopiero po zjedzeniu tych roślin posuwa się stopniowo coraz dalej. Niekorzystne warunki bytowe zmuszają norniki polne do migracji, w czasie której dużo ich ginie.

U nornika polnego stwierdzono dwa typy aktywności dobowej: letnią i zimową. Latem aktywny jest przede wszystkim od wieczora do wczesnego rana, natomiast zimą głównie w ciągu dnia. Uwarunkowane jest to, prawdopodobnie, temperaturą powietrza w poszczególnych porach roku.

Nornik polny żywi się przede wszystkim soczystymi, niskokalorycznymi roślinami. Masa zjadanego pożywienia może być 2-3 razy większa od masy ciała zwierzęcia. Natomiast jesienią i zimą je ziarno zbóż i nasiona chwastów. Jest groźnym szkodnikiem drzew owocowych. W ogródkach największe szkody wyrządza jesienią i zimą. Poruszając się pod osłoną śniegu dociera do pni drzew i ogryza korę zwykle do wysokości pokrywy śnieżnej, co powoduje, że uszkodzone drzewa usychają. Szkody notowane są głównie na południu Polski, gdzie ginie do 10% drzew. Norniki polne uszkadzają także groch, fasolę, seler, pietruszkę, marchew oraz rozsadę w szklarniach i inspektach, zjadając całe rośliny lub ich części. Jeśli nornik polny wystąpi masowo, szkody mogą być znaczne.

Norniki polne zjadają również pędy, kłącza i cebule wielu roślin ozdobnych.

W norze nornika polnego zapasy ziarna, pędów, liści lub korzeni roślin dochodzą do 3 kg. W "latach mysich" (szczególnie duża liczba gryzoni) zgromadzone w norach zapasy mogą dochodzić do setek kilogramów na 1 ha.

Norniki polne zanieczyszczają moczem i kałem przechowywane w kopcach ziemniaki i warzywa korzeniowe. Nadgryzione korzenie i bulwy gniją, a stykający się z nimi pracownicy narażeni są na zakażenie chorobami przenoszonymi przez gryzonie.